Zhan Valzhani lirohet nga burgu pas nëntëmbëdhjetë vitesh punë të rëndë, dhunë dhe vuajtje. I mbushur me zemërim dhe një ndjenjë të thellë padrejtësie, ai është bërë një njeri i rrezikshëm që nuk i beson askujt dhe asgjëje. Kur ai mbërrin në një fshat të vogël në Provence, ai përsëritet vazhdimisht. I dëshpëruar, ai pa e ditur gjen strehë në shtëpinë e peshkopit Bienvenu, i cili jeton thjesht, me motrën e tij dhe një shërbëtor beqar. Atje, ai habitet nga pritja e tyre e ngrohtë dhe demonët e tij të brendshëm fillojnë të lëkunden. Por tundimi për të qenë ajo që shoqëria sheh tek ai ende e ndjek atë dhe ai vjedh argjendin e peshkopit. Kur policia e kap përfundimisht, peshkopi e fal dhe i dhuron shandanët. Ky akt bëhet pikënisja e transformimit të Zhan Valzhanit në një njeri të ri që rimerr njerëzimin e tij.